deed.
“Waarom ben je niet gekomen?”
Zijn vingers klemden zich steviger om Leo’s deken.
“Ik dacht dat er nog tijd was.”
“Ik zei toch dat mijn weeën om de vier minuten kwamen.”
“Mijn moeder zei dat het een eeuwigheid duurt voordat een eerste kindje geboren wordt.”
“Je lachte.”
Zijn gezicht vertrok.
“Ik weet.”
“Je zei dat ik een taxi moest bellen.”
“Ik weet.”
“Je bent nog twee nachten gebleven.”
Dat was het gedeelte dat ik nog steeds niet begreep.
Het diner was al vreselijk genoeg.
Maar nadat Leo geboren was,
